یادداشتی از سفربه کلن ونمایشگاه فتوکینا

فتوکینا، بزرگترین و مهمترین نمایشگاه صنعت عکاسی در جهان است که از سال 1950 تا کنون در شهر کلن آلمان برگزار می‌شود و به مرور زمان از یک نمایشگاه عکاسی صرف به محلی برای عرضه محصولات تولید‌کنندگان و سازندگان دوربین و تجهیزات عکاسی،فیلمسازی وسینمای دیجیتال تبدیل شده است.
ساختار نمایشگاه این امکان را فراهم می‌کند که موضوعاتی چون عکس گرفتن، پردازش و نگهداری عکس، ‏انتشار عکس و لوازم و تجهیزات عکاسی بطور هماهنگ و منظم در کنار یکدیگر مطرح شوند. ‏
در نمایشگاه فتوکینا تولیدکنندگان و سازندگان دوربین و تجهیزات عکاسی محصولات جدید خود را معرفی می‌کنند.‏. در زمان برگزاری نمایشگاه تعداد زیادی از گالری‌های این شهر و اطراف آن به موضوع عکس می‌پردازند.از دیگر برنامه‌های این نمایشگاه حضور مدارس عالی، هنرستان‌ها و دانشگاه‌هاست تا آخرین پروژه‌های خود را در زمینه عکس و تصویر ارائه کنند.
نمایشگاه فتوکینا 2012 هم امسال از تاریخ 18 تا 23 سپتامبر مصادف با 28 شهریور تا2 مهر1391 برگزار گردید.
حضور دراین نمایشگاه که هردوسال یکبار برگزار می گردد،آرزوی بسیاری از علاقمندان ودست اندرکاران حرفه های مرتبط با عکاسی وسینما ست که متاسفانه بدلیل شرائط سختگیرانه سفارت آلمان در صدور ویزا بسیاری از علاقمندان ازبازدید این نمایشگاه محروم می شوند.
در این یادداشت سعی کردم تجربه های این سفر را باعلاقمندان درمیان گذارم.
پس از ورود به سالن اصلی فتو کینا در قسمت ورودی کانترهای متعددپاسخگویی به راهنمایی بازدید کنندگان می پرداختندودر مقابل این کانترها بخش تحویل ساک،البسه و... بود که با دریافت 3یورو تاپایان بازدید ازنمایشگاه وسایل اضافی شما را نگهداری می کرد.

پس از آن باید از گیت های کنترل ورودی به سالن های اصلی می گذشتید که مانند گیتهای ورودی مترو در کشور خودمان بود یعنی باقرار دادن بارکد کارت ورود به نمایشگاه در مقابل سنسور گیت ورودی بازشده وشما به نمایشگاه وارد می شدید.

سپس محوطه ای ورودی سالن نمایشگاه وسالن های اصلی که با ورودی ازسمت چپ وراست واز طبقه زیرین تا طبقات فوقانی که بوسیله پله برقی وپله عادی به هم مرتبط می شدند قرار داشتند.
سالن ها در امتداد،موازات وروی همدیگر قرار داشتند وحدود 12 سالن سرپوشیده و7 مسیر درفضای باز را تشکیل می دادند.

یکی از مهمترین جاذبه های علمی فتوکینابرگزاری ورکشاپهای عمومی وتخصصی هنر وصنعت عکاسی بود که توسط شرکتهای مختلف ساماندهی وبرگزار می گردید از نکات قابل توجه حضور دیوید کاردویل عکاس برجسته هنری به عنوان برگزارکننده کارگاه آموزشی در غرفه کداک بود .
شرکت اچ تی سی هم در زمینه دوربین های عکاسی وتصویربرداری با موبایل سنگ تمام گذاشته ومئل های بسیار متنوعی را باکیفیت فول اچ دی به بازارعرضه کرده است .
شعار اصلی این شرکت پایان عمر هندی کم ها باموبایل دوربین اچ تی سی بود.

 

یکی دیگر ازاتفاقات جالب دنیای عکاسی پیوند سامسونگ وپنتاکس است .قدیمی ها نام پنتاکس را به خوبی می شناسند،دوربین هایی با کیفیت فوق العاده وحتی می گویند ژاپنی اغلب  با پنتاکس عکاسی می کنند.
سامسونگ دوربین های عکاسی SLR تولید کرده ولنزهای آن را پنتاکس تامین کرده است .
تنوع لنزها وقابلیتهاوسابقه حرفه ای پنتاکس نشان می دهد سامسونگ عزم جدی برای ورود به دنیای عکاسان حرفه ای ونیمه حرفه ای رادارد.

نسل دیگری از دوربین های ضدضربه وضد آب متولد شدند که بسیار جذاب ومهیج اند.

شرکت Rollei نیز با اینکه تنوع محصولات زیادی نداشت اما در ارائه لنزهایی با قابلییت سه بعدی وامکان نصب برروی مدل هایی از دوربین های SLR محصول جالب توجهی را عرضه کرده است.

 

شرکت المپیوس با ارائه مدل های قدیمی محصولات حرفه ای محدودی را تولید کرده وبیشتر تمرکز خود را برروی دوربین های کامپکت ضد آب متمرکز کرده است .
علیرغم ادعای این شرکت در سرعت فو کوس اما درحقیقتاز هیچ لحاظ قابلیت رقابت با برندهای نیکون وکانن را ندارند.

یکی از جاذبه های مهم بازدید از این نمایشگاه غرفه نیکون بود که درآن انواع مختلفی از دوربین ها ولنزها راکنار هم چیده وبرروی سه پایه ثابت جهت تست آنها توسط بازدید کنندگان وبه خصوص عکاسان حرفه ای  گذاشته بودند.
من که خود سالها در این زمینه کار کرده ام مانند کسانی که در عمرشان چنین فرصتی نداشته اند ساعتها خودراباتست دوربین ها ولنزهای مختلف سرگرم کردم ومتوجه گذشت زمان نشدم ،واقعا بادوربین ها وتجهیزاتی کارکردم که شاید تاآخرعمر توان خرید آنها رانخواهم داشت .
البته این تجربه را درغرفه زایس هم داشتم تاحدی که مسئول غرفه مودبانه گفت اگر تا این حد بخواهی با این لنزها سرت راگرم کنی فرصتی برای بازدید از سایر غرفه ها نخواهی داشت .

سونی با تمام ادعایی که در عکاسی حرفه ای دارد اما واقعا هنوز حرفی برای گفتن درمیان عکاسان  حرفه ای ندارد .البته دوربین های تصویربرداری فول اچ دی وهندی کم های سونی فوق العاده هستند.

چند مدل دوربین هندی کم با قابلیت حرفه ای در غرفه سونی در اختیار علاقمندان بود وماجرای غرفه نیکون اینجا هم تکرارشد.

فتوکینا عکسباران واقعی است همه جا نمایشگاهی برپاست ازکف بخشی ازفضای بازگرفته تادرودیواروستون ها ونمایشگاه های حرفه ای مستقل .
شنیدم خانه عکاسان هم غرفه ای درفتوکینادارد ولی ماکه ندیدیم،یا جای آن خیلی پرت بوده ویادر بین آن همه عکس گم شده بود .
دربخشی ازنگارخانه های عکاسی عکس های طبیعت ،پاپ آرت،پرتره ودر نمایشگاهی هم پرتره شخصیتها ور<سای جمهوری تمام کشورها بود البته شیطنت هایی هم درچیدمان عکس ها بود.

درحاشیه نمایشگاه سوژه های بسیارجالبی وجود داشت .

کانن  دوربین عکاسی 6D را در نمایشگاه معرفی کرد


حدود 5صفحه یادداشت جامع بازدید ازنمایشگاه فتوکینا رانوشته بودم که قبل از save دستم به دکمه ای خورد وهمه ی نوشته ها پرید چون دیگر حوصله تایپ مجدد نداشتم عکس ها را موقتا بدون مطلب گذاشتم تا بعدا مطالب مرتبط رامجددا در حواشی عکس ها بنویسم.



آشنایی با عکاسی داستانیPhotography Essay Storytelling

پایه عکاسی داستانی(Photography Essay Storytelling) بر بیان یک حقیقت نهاده شده است.

در این شاخه از عکاسی، تصاویر داستانی را روایت می‌کنند که به مراتب تاثیرگذارتر از کلمات است. یک داستان تصویری مخاطب را در فضای شخصی‌اش درگیر خود می‌کند و احساسات وی را بر می‌انگیزد.

تاریخچه عکاسی داستانی به زمان‌های اولیه اختراع دوربین بر می‌گردد چرا که عکاسان خیلی زود متوجه تاتیرگذاری عکس بر مخاطبان شدند و بسیاری از آنها تلاش کردند تا از قدرت تصویر برای بیان روایت‌های اجنماعی و سیاسی بهره بگیرند.

تصاویر دنباله‌دار با مفاهیم اجتماعی معمولا تغییراتی را در جامعه همراه داشته است.

در سال 1960، یوجین اسمیت (W. Eugene Smith) از کودکان ناقص الخلقه‌ای روستایی در ژاپن تصاویر داستان گونه‌ای تهیه کرد. آلودگی یک کارخانه‌ شیمیایی در نزدیک روستای Minamata سبب نقص عضو کودکان در بدو تولد و همچنین مسموسیت ماهیان رودخانه‌های اطراف شده بود.

اسمیت مانند بسیاری از عکاسان خبری دیگر زندگی‌اش را برای تهیه‌ی این تصاویر در معرض خطر جدی قرار داد و در جریان کار به شدت مورد ضرب و شتم کارگران کارخانه قرار گرفت که سال‌ها بعد، آسیب‌های ناشی از آن باعث مرگش شد.

در نظر داشته باشید که تمام عکس‌های داستانی موظف به روایت یک داستان حقیقی نیستند. برای مثال در این عکاسی می‌توان با ارائه چند تصویر؛ روایتگر یک داستان تخیلی بود که حاصل تجسم و تفکرات خود عکاس باشد.

عکس‌های زیر از مجموعه‌ی روستای Minamata است که در سال 1960 توسط یوجین اسمیت تهیه شد:

آشنایی باعکاسی مستند

تصویر در عکاسی مستند (Documentary photography) یک سند تاریخی به حساب می‌آید.

عکس‌های مستند در کنار محسنات زیبایی‌شناسانه و هنری، بیشتر به منظور تحولات اجتماعی و سیاسی مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرند چراکه واقعیت را همانطور که هست به ثبت می‌رسانند.

به عبارت ساده‌تر، در این نوع عکاسی تصویر نفش یک شاهد و مدرک را برای اثباب وجود یک وضعیت خاص به عهده دارد. لوییس هین و جیمز ون دو پیشگام در عرصه عکاسی مستند هستند.

عکس از منصوره معتمدی

کارگر در حال ساخت عمارتی بزرگ در منهتن - لوییس هین

کودک کارگر در کارخانه نخ ریسی - لوییس هین

هرچند عکاسی مستند و عکاسی هنری در دو نقطه مقابل هم قرار گرفته‌اند، پائول استرند جزو معدود عکاسان مشهوری ست که در کارهای هوشمندانه‌اش، نقطه مشترکی بین این دو رشته عکاسی ایجاد کرده است.

گاهی اوقات عکس‌های مستند با قصد برانگیختن احساسات بیننده تا حدی عجیب، تکان دهنده و در عین حال هوشدار دهنده است و بیشترین مثال‌های مشهور در این زمینه  عکاسی در روزنامه‌ها و مجلات نوین و مدرن به چاپ رسیده‌اند

 زن نابینا در نیویورک - پائول استرند

از طریق عکس‌های مستند، بیننده از فرهنگ، سیاست و موقعیت‌های اجتماعی سایر مردم دنیا اطلاعات درستی به دست می‌آورد.

بدون شک این شکل از عکاسی با به نمایش درآوردن مشکل فراگیر فقر، نقش بسیار مهمی در آگاه سازی مردم آمریکا از موقعیت اجتماعی کشور در بحران 1930 داشته است


آشنایی با street photography

عکاسی خیابانی (street photography) به عنوان بدنه هنر عکاسی، صحنه‌هایی از زندگی روزمره مردم را سوژه اصلی خود قرار می‌دهد.

خیابان‌ها، پارک‌ها، کارناوال‌ها، محل‌های خرید و مراکزی که مردم گرد هم می‌آیند، محل اصلی تهیه عکس‌های خیابانی است.
هر چند این عکاسی شاخه‌ای از عکاسی مستند به شمار می‌آید اما از بعضی لحاظ با هم متفاوت هستند از جمله اینکه هدف اصلی عکاسی خیابانی به تصویر کشیدن مردم است و نه پوشش یک اتفاق.

در واقع این شاخه از عکاسی آیینه‌ای است در برابر مردم که گاهی نیز با شوخ طبعی و یا لحنی طعنه‌آمیز پیام‌های سیاسی و یا اجتماعی را منتقل می‌کند که در چنین شرایطی به عکاسی مستند نزدیک می‌شود.
سال‌های 1975 تا 1980 نقطه اوج و شکوفایی تاریخ عکاسی خیابانی است

آشنایی با مکتب گوتیگ در عکاسی

مفهوم عکاسی گوتیک (Gothic photography) در سال‌های پایانی دهه 1970 پا به عرصه وجود گذاشت.

طرفداران این خرده فرهنگ به نمایش دادن جنبه‌های تاریک و سیاه زندگی علاقمند هستند و در کارهایشان بر مفهوم مرگ، درد و رنج تمرکز بیشتری دارند. در عین حال جدا سعی می‌کنند همه جوانب زندگی را به صورتی متفاوت در معرض عموم قرار دهند.

نگ‌های سیاه، سفید، قرمز و بنفش نقش زیادی در هنرهای گوتیک دارد. هر چند عکس‌های گوتیک به نظر تاریک، مرموز و خوفناک می‌آید اما بعضی معتقدند هنرمندان سبک گوتیک سعی می‌کنند جنبه‌های به ظاهر زشت زندگی را زیبا به نمایش در آوردند.

سوژه‌های عکاسی گوتیک ممکن است یک پرتره و یا منظره باشد. قبرستان‌ها، بناهای عجیب سنگی، عمارت‌های ویران از جمله مکان‌های متعارف در میان عکاسان سبک گوتیک است.

به طور کلی اکثر عکس‌های گوتیک سیاه و سفید و یا قهوه‌ای (Sepia) هستند چرا که در این رنگ‌ها حسی مرموز و نوستالوژیک نهفته است که به عکاسان در انتقال مفموم مورد نظرشان کمک می‌کند.
مترجم: نفیسه مطلق